Odkryj tajemnice Eda – rzecz o wymowie form regularnych [ELEMENTARY] [INTERMEDIATE]

Ed prześladuje nie tylko mnie, ale większość osób uczących angielskiego. Czai się w co drugim zdaniu, czekając aż stracę czujność i pozwolę mu przemknąć niezauważonym. Próbuję z nim walczyć, lecz on powraca, jeszcze bardziej zdeterminowany. Ma jednak swoje dwa sekrety, których odkrycie ułatwi pokonanie go. Kim jest Ed i jak sobie z nim poradzić?

Być może domyślasz się, że tajemniczym Edem jest końcówka czasu przeszłego czasowników regularnych (czyli litery „ed” dokładane do formy podstawowej), a konkretnie jej błędna wymowa. Niestety wciąż istnieje ogromna liczba adeptów języka angielskiego, którzy do tej pory nie opanowali poprawnego wypowiadania tego dźwięku.

 

Dlatego często słyszę, jak ktoś mówi tak (uwaga, niektórych zabolą uszy – mnie też bolały, jak to nagrywałem):

 

My brother helped me wash the car. (Mój brat pomógł mi umyć samochód.)  (posłuchaj)

They looked at me like I was a ghost. (Oni spojrzeli na mnie, jakbym był duchem.) (posłuchaj)

We stayed at a wonderful hotel. (Zatrzymaliśmy się we wspaniałym hotelu.) (posłuchaj)

Our team played really well yesterday. (Nasz zespół zagrał wczoraj naprawdę dobrze.) (posłuchaj)

 

Dla tych, którzy nie mają trudności z wymową tej końcówki, z pewnością brzmi to bardzo dziwnie, ale uwierz mi, jest to wciąż powszechny problem, nawet wśród osób na poziomie średniozaawansowanym.

 

Powiedzmy więc sobie jasno, żeby nie było niedomówień – taka wymowa jak w powyższych przykładach jest błędna i trzeba zrobić wszystko, by jej unikać. A jak to osiągnąć? Właśnie przez poznanie wspomnianych dwóch sekretów i zastosowanie się do związanych z nimi zasad.

 

Pierwsza  tajemnica brzmi tak – Ed wcale nie jest Edem. 🙂 Wymowa tej końcówki to [ɪd] (posłuchaj), a dźwięk [ɪ] jest dość krótki i brzmi podobnie do polskiego „y”. Jeśli chcesz, żeby Twój angielski był trochę mniej polski, spróbuj mówić właśnie w ten sposób.

 

A drugi sekret? Oto on: Żeby opanować właściwą wymowę tej końcówki wystarczy zapamiętać prosty fakt, że [ɪd] (wcześniej znany jako Ed) występuje jedynie w czasownikach, których forma podstawowa (=bezokolicznik) kończy się na jeden z dwóch dźwięków – [t] lub [d]. Wtedy i tylko wtedy. Na przykład:

 

The film started later than we expected. (Film zaczął się później niż oczekiwaliśmy.) (posłuchaj)

Sean decided to throw a party and he needed more money. (Sean postanowił zrobić imprezę i potrzebował więcej pieniędzy.) (posłuchaj)

 

Rozkładając te przykłady na czynniki pierwsze – podstawowe formy „started” i „exptected” kończą się w wymowie na [t] („start”, „expect”), więc automatycznie dokładamy dźwięk [ɪd]. Z kolei formy „decided” i „needed” mają bezokoliczniki „decide” i „need”, zakończone [d], więc również dodajemy końcówkę [ɪd].

 

A dlaczego wymawiamy te słowa w ten sposób? Po prostu trudno byłoby nam powiedzieć je bez tego dodatkowego dźwięku [ɪ]. Spróbuj powiedzieć [startd] albo [ni:dd]. Nie da się, prawda?

 

A teraz najważniejsza chyba informacja – czasowników regularnych kończących się na [t] lub [d] jest w języku angielskim zdecydowana mniejszość, dlatego w większości przypadków końcówkę „ed” wymawiamy krótko – bez dodatkowego dźwięku [ɪ].

 

Posłuchaj więc poprawnie wymówionych przykładów z początku tekstu:

 

My brother helped me wash the car. (Mój brat pomógł mi umyć samochód.) (posłuchaj)

They looked at me like I was a ghost. (Oni spojrzeli na mnie, jakbym był duchem.) (posłuchaj)

We stayed at a wonderful hotel. (Zatrzymaliśmy się we wspaniałym hotelu.) (posłuchaj)

Our team played really well yesterday. (Nasz zespół zagrał wczoraj naprawdę dobrze.) (posłuchaj)

 

Ot i cała tajemnica. Jej opanowanie i przećwiczenie da Ci klucz do poprawnej wymowy czasowników regularnych. Postaraj się zapamiętać te zasady i mieć je z tyłu głowy za każdym razem, kiedy mówisz o przeszłości.

 

Spróbuj też rozwiązać test na dole strony. Powodzenia!

 

Zachęcam do lektury innych moich tekstów. Oto lista:

 

3 przyimki, o których na pewno zapominasz [ADVANCED]

Czy na pewno umiesz poprawnie używać czasownika „have”? [ELEMENTARY]

Dlaczego czasem warto zrezygnować z „resign” [ADVANCED]

Do czy make – rozwiejmy wszelkie wątpliwości [ELEMENTARY]

Forma „there is” – zacznij w końcu stosować ją poprawnie [ELEMENTARY]

In czy on the street – jak to w końcu jest? [ADVANCED]

Jak używać słowa „please”, żeby… nie dostać po buzi [INTERMEDIATE]

„Komfortejbul” i „wedżetejbul” – jak pozbyć się tych fonetycznych potworków [ELEMENTARY] [INTERMEDIATE]

Miszmasz, czyli kogel-mogel z „care” i „carry” w rolach głównych [INTERMEDIATE]

„One person, two persons…” – czy to wciąż jest angielski? [ELEMENTARY] [INTERMEDIATE]

Posegregujmy śmieci – garbage, trash, rubbish, litter, waste, junk [ADVANCED]

Słowo „cel” – dlaczego angielski niekoniecznie jest prostszy od polskiego [ADVANCED]

„Something what” – cała prawda o tym wszechobecnym błędzie [INTERMEDIATE]

Uważaj z phrasal verbs, bo jeszcze kogoś… poderwiesz [INTERMEDIATE]

Większość Polaków błędnie używa czasownika „call” – czas to zmienić [INTERMEDIATE]

 

Jeśli chciałbyś uzyskać szybką pomocą językową, moje pogotowie językowe jest do Twojej dyspozycji. Jeżeli natomiast chciałbyś zacząć uczyć się ze mną angielskiego, mam dla Ciebie dwie opcje do rozważenia – lekcje stacjonarne lub online oraz indywidualną opiekę lektorską.

 

A jeżeli chcesz otrzymywać mój cotygodniowy Newsletter (znajdziesz w nim wiele przydatnych informacji i pomocy naukowych), zapraszam tutaj. Znajdziesz mnie też na Facebooku.

 

Poniżej wspomniany test na sprawdzenie opanowania tego zagadnienia. Tym razem wystarczy zdecydować, czy dana wypowiedź jest fonetycznie poprawna, czy nie. „Zalicza” 6 na 8 prawidłowych odpowiedzi.